Τσικνοπέμπτη στο Ντίσελντορφ – Έθιμα, Karneval και η δύναμη της γυναίκας!!!

Στο Düsseldorf η περίοδος που για εμάς μυρίζει Τσικνοπέμπτη, εδώ μυρίζει Karneval...

Και αν το ζήσεις μία φορ4ά σωστά, καταλαβαίνεις ότι δεν είναι απλώς γιορτή. 

Είναι παράδοση με ρίζες αιώνων.

Το Karneval στη Ρηνανία ξεκινά συμβολικά κάθε χρόνο στις 11/11, στις 11:11 ακριβώς. Ο αριθμός 11 θεωρείται «ο αριθμός των τρελών» — έξω από την τελειότητα του 10, έξω από τη σοβαρότητα. Είναι η άδεια να σατιρίσεις την εξουσία, να γελάσεις με την πολιτική, να βγάλεις τη μάσκα της καθημερινότητας.

Και μετά, έρχεται ο Φεβρουάριος.

Η εβδομάδα κορύφωσης λέγεται «Tolle Tage» — οι τρελές μέρες.

Και ξεκινά με την Weiberfastnacht.

Η Weiberfastnacht, η Πέμπτη των Γυναικών, είναι ίσως το πιο συμβολικό έθιμο. Εκείνη τη μέρα οι γυναίκες «καταλαμβάνουν» τα δημαρχεία, κόβουν συμβολικά τις γραβάτες των ανδρών (σημάδι εξουσίας), και το μήνυμα είναι σαφές: σήμερα εμείς γελάμε πιο δυνατά. Σήμερα εμείς παίρνουμε τον χώρο.

Δεν μπορώ να μη συγκινηθώ λίγο. Γιατί σκέφτομαι πόσο σοφές είναι οι παραδόσεις. Πίσω από το γέλιο κρύβεται ιστορία. Πίσω από το κομφετί κρύβεται διεκδίκηση.

Μετά έρχεται η Rosenmontag — η μεγάλη παρέλαση. Άρματα τεράστια, σατιρικά, καλλιτεχνικά, πολλές φορές αιχμηρά. Πολιτικοί με τεράστια κεφάλια από χαρτοπολτό, παγκόσμια γεγονότα σε μορφή καρικατούρας. Η σάτιρα εδώ δεν είναι ντροπαλή. Είναι δημόσια. Είναι το δικαίωμα του πολίτη να γελά με την εξουσία.

Στην Altstadt — που τη λένε «το μεγαλύτερο μπαρ του κόσμου» — οι μπάντες παίζουν, οι στολές γεμίζουν τα στενά, και το σύνθημα ακούγεται παντού:

Helau!

Και πρόσεξε — στο Ντίσελντορφ λέμε Helau. Όχι Alaaf. Αυτό είναι για την Κολωνία. Αυτή η «αντιπαλότητα» είναι κι αυτή μέρος της παράδοσης. Τοπική ταυτότητα. Περηφάνια.

Κι εμείς;

Εμείς έχουμε Τσικνοπέμπτη.

Στην Ελλάδα, η Τσικνοπέμπτη είναι το έθιμο του ψησίματος πριν τη Σαρακοστή. Το τελευταίο μεγάλο «κρεατικό» γλέντι πριν τη νηστεία. Η λέξη βγαίνει από την «τσίκνα», τη μυρωδιά του ψημένου κρέατος που απλώνεται στις γειτονιές. Είναι μέρα εξωστρέφειας, παρέας, γέλιου.

Και εδώ, στο Ντίσελντορφ, γίνεται κάτι πανέμορφο:

Οι παραδόσεις δεν συγκρούονται. Συνυπάρχουν.

Τα παιδιά πάνε σχολείο ντυμένα. Οι δάσκαλοι φοράνε στολές. Οι δρόμοι γεμίζουν κομφετί. Κι εγώ γυρίζω σπίτι και ανάβω φούρνο. Βάζω κρέας, ανοίγω παράθυρο (γιατί είμαστε και σε γερμανική πολυκατοικία), και σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που μπορώ να ζήσω και τα δύο.

Η γυναίκα της ξενιτιάς γίνεται γέφυρα εθίμων.

Κρατά ελληνική παράδοση.

Σέβεται γερμανική ιστορία.

Μαθαίνει στα παιδιά της τι σημαίνει Τσικνοπέμπτη.

Και τους εξηγεί τι σημαίνει Helau.

Σήμερα, που είναι και Ημέρα της Γυναίκας, νιώθω ότι όλα αυτά συνδέονται. Η παράδοση δεν είναι στατική. Την κουβαλάμε εμείς. Τη ζωντανεύουμε εμείς. Και ειδικά οι γυναίκες — οι μαμάδες — γινόμαστε οι φορείς μνήμης.

Εδώ, δίπλα στον Ρήνο που κυλά ήρεμα, ανάμεσα σε σατιρικά άρματα και ελληνικά ταψιά, κατάλαβα κάτι σημαντικό:

Δεν χρειάζεται να διαλέξεις πατρίδα.

Μπορείς να χτίσεις μία δεύτερη.

Το Ντίσελντορφ δεν μου ζήτησε να ξεχάσω.

Μου έδωσε χώρο να προσθέσω...

Και έτσι, κάθε Τσικνοπέμπτη στο Karneval, κάθε Helau που φωνάζω με χαμόγελο, κάθε πλυντήριο που μπαίνει παράλληλα με το ψήσιμο (γιατί ρεαλισμός πάνω απ’ όλα), νιώθω λίγο πιο δυνατή.

Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες.

Καλή Τσικνοπέμπτη.

Helau, πόλη μου...

Και αν μυρίζει λίγο παραπάνω τσίκνα στο διαμέρισμα…

Θα πούμε ότι είναι πολιτιστική ανταλλαγή..... 

πηγη: Ειρήνη Παπαδόπουλου