Το παιδικό δωμάτιο: το μόνο μέρος στο σπίτι όπου τα πράγματα πολλαπλασιάζονται μόνα τους...
Η αποστολή που καμία μαμά δεν ξεκινά με χαρά… αλλά όλες καταλήγουν να κάνουν
Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή κάθε μαμάς που ανοίγει την πόρτα του παιδικού δωματίου… και πατάει πάνω σε ένα Lego.
Και εκεί, μέσα σε δύο δευτερόλεπτα, παίρνεται η μεγάλη απόφαση.
«Σήμερα θα πετάξουμε τα τζατζαλα-ματζαλα.»
Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς. Το παιδικό δωμάτιο κάποια στιγμή παύει να είναι δωμάτιο. Μετατρέπεται σε κάτι ανάμεσα σε αποθήκη παιχνιδιών, μουσείο πλαστικών αντικειμένων και αρχαιολογική ανασκαφή.
Αρχίζεις να μαζεύεις και ανακαλύπτεις πράγματα που ούτε θυμόσουν ότι υπάρχουν. Ένα Playmobil χωρίς κεφάλι. Ένα παζλ που κάποτε είχε εκατό κομμάτια αλλά τώρα έχει… εξήντα τρία. Ένα αυτοκινητάκι που του λείπουν οι ρόδες αλλά για κάποιο λόγο βρίσκεται ακόμη στο δωμάτιο. Τρία μαρκαδοράκια που έχουν ξεραθεί από το 2019 και ένα κουτί παιχνιδιού χωρίς το παιχνίδι.
Και εκεί που πας να πετάξεις κάτι, εμφανίζεται το παιδί.
«Μαμά, τι κάνεις;»
Η ερώτηση αυτή είναι πάντα επικίνδυνη. Γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή ήσουν μια μαμά που καθάριζε. Από εκεί και πέρα γίνεσαι ύποπτη.
«Καθαρίζω το δωμάτιο», απαντάς όσο πιο αθώα γίνεται.
Το παιδί κοιτάζει τις σακούλες με καχυποψία. Και ξαφνικά όλα τα αντικείμενα αποκτούν τεράστια συναισθηματική αξία. Ένα μισό παιχνίδι γίνεται «το αγαπημένο μου». Ένα κομμάτι Lego που δεν ταιριάζει πουθενά γίνεται «το χρειάζομαι για κάτι». Ένα αυτοκινητάκι χωρίς ρόδες μετατρέπεται ξαφνικά σε… συλλεκτικό.
Και εκεί αρχίζει η μεγάλη διαπραγμάτευση.
«Αυτό γιατί το πετάς;»
«Γιατί είναι σπασμένο.»
«Δεν είναι σπασμένο… απλά δεν έχει πόδια.»
Σε εκείνο το σημείο συνειδητοποιείς ότι το καθάρισμα του παιδικού δωματίου δεν είναι δουλειά. Είναι ψυχολογικό παιχνίδι στρατηγικής.
Σιγά-σιγά, όμως, μέσα σε όλο αυτό το χάος, αρχίζει να φαίνεται μια μικρή ελπίδα. Το πάτωμα εμφανίζεται ξανά. Τα ράφια παίρνουν ανάσα. Τα κουτιά κλείνουν χωρίς να πετάγονται παιχνίδια από μέσα.
Το δωμάτιο μοιάζει επιτέλους… δωμάτιο.
Και τότε αισθάνεσαι εκείνη τη μικρή περηφάνια της μαμάς που μόλις κατάφερε κάτι μεγάλο. Στέκεσαι στην πόρτα, κοιτάς το αποτέλεσμα και σκέφτεσαι: «Τα καταφέραμε.»
Η χαρά αυτή διαρκεί περίπου… δύο μέρες.
Γιατί μετά αρχίζουν να εμφανίζονται ξανά πράγματα. Μικρά δωράκια από φίλους. Κάποιο παιχνίδι από τα γενέθλια ενός συμμαθητή. Κάτι περίεργα πλαστικά αντικείμενα που έφερε το παιδί από το σχολείο και κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς είναι.
Και σιγά-σιγά το δωμάτιο αρχίζει πάλι να γεμίζει.
Αλλά κάπου μέσα σε όλο αυτό υπάρχει και μια αλήθεια που όλες οι μαμάδες καταλαβαίνουμε. Το παιδικό δωμάτιο δεν θα είναι ποτέ τέλεια τακτοποιημένο. Και ίσως να μην πρέπει κιόλας.
Γιατί μέσα σε αυτά τα παιχνίδια υπάρχουν ιστορίες. Υπάρχουν παιχνίδια που κράτησαν ώρες, γέλια που ακούστηκαν μέχρι το σαλόνι και μικρές παιδικές στιγμές που κάποια μέρα θα λείψουν.
Οπότε ναι, κάθε τόσο χρειάζεται μια μικρή επιχείρηση «πέταμα τζατζαλα-ματζαλα». Για να πάρει λίγο ανάσα το δωμάτιο και η μαμά.
Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς.
Το μισό Lego στο πάτωμα… μάλλον θα είναι πάντα εκεί.
πηγή: Ειρήνη Παπαδόπουλου