Ένα παζλ μου ξυπνάει... το Παρίσι μου
Υπάρχουν πόλεις που τις επισκέπτεσαι και υπάρχουν πόλεις που μπαίνουν στη ζωή σου αθόρυβα και μένουν για πάντα.
Το Παρίσι για μένα δεν είναι ταξίδι, ούτε προορισμός σε λίστα. Είναι συναίσθημα. Είναι εκείνο το «κάτι» που δεν εξηγείται εύκολα, ειδικά όταν είσαι μαμά και έχεις μάθει να βάζεις τους πάντες πρώτους και τον εαυτό σου τελευταίο. Κάθε φορά που φεύγω από εκεί, μαυρίζει η ψυχή μου. Σαν να κόβεται ένα κομμάτι μου. Σαν να αφήνω πίσω το σπίτι μου. Κι ας έζησα εκει πολύ λίγο. Ας μην μεγάλωσα εκεί. Κι όμως, εκεί νιώθω ο εαυτός μου λίγο πιο ελεύθερος, λίγο πιο γυναίκα, λίγο πιο εγώ.
Ένα παζλ πάνω στο τραπεζάκι, ανάμεσα σε παιχνίδια, δουλειές που περιμένουν και έναν καφέ που πάντα κρυώνει. Κομμάτι-κομμάτι φτιάχνεται η εικόνα και μαζί της φτιάχνεται και η σκέψη. Ένα παζλ μπορεί να σου ξυπνήσει νοσταλγία. Να σου θυμίσει ότι, πέρα από μαμά, είσαι και άνθρωπος με όνειρα. Κάθε κομμάτι που κουμπώνει είναι σαν μια μικρή ανάσα, σαν μια υπόσχεση ότι κάποια στιγμή θα βρεθείς πάλι εκεί. Όχι απαραίτητα αύριο. Αλλά κάποτε. Και αυτό αρκεί.
Και μέσα σε αυτή την εικόνα στέκεται αγέρωχος ο Πύργος του Άιφελ. Ένας πύργος που αρχικά κανείς δεν ήθελε. Χτίστηκε το 1889 για μια Παγκόσμια Έκθεση και ήταν προορισμένος να φύγει. Όπως πολλές φορές νιώθουμε κι εμείς. Προσωρινές. Αόρατες. Κι όμως, έμεινε. Και έγινε σύμβολο. Ο δημιουργός του, ο Γκυστάβ Άιφελ, πίστεψε σε κάτι που οι άλλοι αμφισβήτησαν. Ένωσε χιλιάδες κομμάτια για να φτιάξει κάτι που άντεξε στον χρόνο. Και κάπου εδώ, δεν γίνεται να μη σκεφτώ πόσο μοιάζουμε με αυτό. Μαμάδες που καθημερινά ενώνουμε κομμάτια, ρόλους, συναισθήματα και ευθύνες, για να σταθεί όρθια η δική μας μικρή «κατασκευή».
Το Παρίσι δεν σου υπόσχεται τέλεια ζωή. Σου υπόσχεται όμως αίσθηση. Σε αφήνει να χαθείς, να περπατήσεις χωρίς πρόγραμμα, να πιεις ακριβό καφέ και να γελάσεις με τον εαυτό σου. Είναι η πόλη που θέλω να γεράσω. Να ζω λίγο πιο αργά. Να μην τρέχω. Να μην αποδεικνύω τίποτα. Μια πόλη που σου ψιθυρίζει πως επιτρέπεται να είσαι απλώς εσύ.
Και ναι, θα πεις «δεν ξαναέρχομαι». Θα κουραστείς. Θα φύγεις με βαριά καρδιά. Και την ίδια στιγμή θα ονειρεύεσαι την επιστροφή. Γιατί το Παρίσι, όπως και τα όνειρα μιας μαμάς, δεν φεύγει ποτέ πραγματικά. Μπαίνει σε ένα συρτάρι της καρδιάς και περιμένει τη σωστή στιγμή.
Μέχρι τότε, θα κουμπώνω παζλ, θα πίνω καφέ που κρυώνει και θα ονειρεύομαι. Γιατί κάποια πράγματα δεν τα ξεχνάς. Τα κουβαλάς. Και το Παρίσι είναι για μένα αυτό ακριβώς. Ένα όνειρο. Μια ανάσα. Ένα κομμάτι που λείπει, μόνο και μόνο για να υπάρχει λόγος να συνεχίζουμε.
Από μαμά… για μαμάδες.
πηγή: Ειρήνη Παπαδόπουλου