Σημάδια που καμία μαμά δεν πρέπει να αγνοήσει...

Ένα θέμα που σκεφτόμουν πολύ καιρό να γράψω: το bullying στο σχολείο

Υπάρχουν κάποια θέματα που τα σκέφτεσαι πολύ πριν τα γράψεις.

Τα κουβαλάς μέσα σου για καιρό.
Τα βλέπεις γύρω σου.
Τα ακούς σε συζητήσεις.
Και κάποια στιγμή νιώθεις ότι δεν μπορείς άλλο να μην μιλήσεις για αυτά.

Έτσι είναι και αυτό το θέμα.

Το bullying στα σχολεία.

Το σκέφτομαι εδώ και πολύ καιρό να το γράψω.
Και ίσως το άφηνα λίγο στην άκρη γιατί, σαν μαμά, είναι ένα θέμα που με αγχώνει βαθιά.

Γιατί όταν ακούς τη λέξη bullying δεν σκέφτεσαι απλώς μια κατάσταση.
Σκέφτεσαι ένα παιδί που πληγώνεται.

Και καμία μαμά δεν θέλει να φανταστεί το παιδί της σε αυτή τη θέση.

Όταν κάτι μέσα σου λέει ότι κάτι δεν πάει καλά

Οι μαμάδες έχουμε ένα ένστικτο.

Είναι εκείνο το μικρό καμπανάκι που χτυπά όταν βλέπεις ότι το παιδί σου δεν είναι όπως πριν. Ίσως να μην θέλει να πάει σχολείο, να γυρίζει σπίτι πιο σιωπηλό, να λέει συνέχεια ότι είναι κουρασμένο ή απλώς να αποφεύγει να μιλήσει για τη μέρα του.

Και τότε αρχίζεις να σκέφτεσαι.

Μήπως κάτι συμβαίνει;
Μήπως κάποιος το πειράζει;
Μήπως περνά κάτι που δεν μπορεί να πει;

Και εκεί αρχίζει το άγχος.

Γιατί καμία μαμά δεν θέλει να νιώθει ότι το παιδί της υποφέρει κάπου που θα έπρεπε να είναι ασφαλές.

Το bullying δεν είναι «παιδιά είναι»

Πολλές φορές ακούμε τη φράση:

«Παιδιά είναι, θα μαλώσουν».

Αλλά το bullying δεν είναι αυτό.

Δεν είναι ένα απλό πείραγμα.

Είναι όταν ένα παιδί: κοροϊδεύεται συνεχώς, αποκλείεται από παρέες, δέχεται προσβολές ή ακόμη και σωματική βία.

Και το χειρότερο;

Πολλά παιδιά δεν μιλούν για αυτό.

Κρατούν μέσα τους τον φόβο ή τη ντροπή.

Αυτό που χρειάζεται ένα παιδί

Ένα παιδί που περνά κάτι δύσκολο δεν χρειάζεται πάντα λύσεις.

Χρειάζεται πρώτα να νιώσει ασφάλεια.

Να ξέρει ότι μπορεί να μιλήσει.

Να ξέρει ότι η μαμά του θα το ακούσει χωρίς να το πιέσει.

Και πάνω απ' όλα να ξέρει κάτι πολύ απλό αλλά πολύ σημαντικό: ότι δεν φταίει εκείνο.

Ο ρόλος της μαμάς

Δεν μπορούμε να είμαστε παντού.

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε κάθε στιγμή της ζωής των παιδιών μας.

Αλλά μπορούμε να είμαστε κάτι πολύ σημαντικό.

Το μέρος όπου θα επιστρέψουν όταν κάτι τα πληγώσει.

Η φωνή που θα τους πει:

«Είμαι εδώ.»

Και καμιά φορά αυτό είναι αρκετό για να αρχίσουν να ανοίγουν την καρδιά τους.

Ένα θέμα που πρέπει να μιλάμε περισσότερο

Δεν γράφω αυτό το άρθρο σαν ειδικός. Το γράφω σαν μαμά.

Μια μαμά που πιστεύει ότι όσο περισσότερο μιλάμε για τέτοια θέματα, τόσο περισσότερο βοηθάμε τα παιδιά μας.

Γιατί κανένα παιδί δεν πρέπει να νιώθει μόνο.

Και καμία μαμά δεν πρέπει να νιώθει ότι δεν έχει κάποιον να την καταλάβει.

Και ίσως τελικά αυτό είναι το πιο σημαντικό που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας.
Όχι έναν κόσμο χωρίς δυσκολίες – γιατί δυστυχώς αυτό δεν γίνεται.
Αλλά τη σιγουριά ότι ό,τι κι αν συμβεί, δεν θα είναι ποτέ μόνα τους.

Ότι κάπου υπάρχει μια αγκαλιά που τα περιμένει.
Μια μαμά που θα τα ακούσει.
Μια μαμά που θα τα πιστέψει.
Μια μαμά που θα σταθεί δίπλα τους.

Γιατί μερικές φορές, για να αντέξει ένα παιδί τον κόσμο…
αρκεί να ξέρει ότι έχει τη μαμά του. 💛

💛 Αν είσαι μαμά και έχεις σκεφτεί ή περάσει κάτι παρόμοιο, θα χαρώ πολύ να το μοιραστείς στα σχόλια. 

Γιατί καμιά φορά η εμπειρία μιας μαμάς
μπορεί να βοηθήσει μια άλλη.