Στο Düsseldorf η περίοδος που για εμάς μυρίζει Τσικνοπέμπτη, εδώ μυρίζει Karneval...
Η μαμά ζυμώνει... η Kenwood βοηθάει
2026-02-02
Υπάρχουν μυρωδιές που δεν είναι απλώς μυρωδιές.
«Το βραβείο της αντοχής»
2026-01-14
Χωρίς χώρο να προλαβαίνω να είμαι άνθρωπος...
Ποιος θα το έλεγε πως μια απλή αγορά, μια τσάντα, θα με έκανε να νιώσω τόσα. Δεν είναι όμως οποιαδήποτε τσάντα∙ είναι η πρώτη τσάντα του Γυμνασίου. Η κόρη μου μεγαλώνει. Το βλέπω κάθε μέρα, αλλά το συνειδητοποίησα στ’ αλήθεια όταν την άκουσα να απορρίπτει χωρίς δεύτερη σκέψη τους μονόκερους, τις γατούλες και τα παστέλ χρώματα που μέχρι χθες...
Όταν διαβάζω Fitzek
2025-07-25
Υπάρχουν στιγμές που οι σκέψεις μου δεν είναι σκέψεις. Είναι φωνές. Ψιθυρίζουν, επιμένουν, στριφογυρίζουν μέσα στο κεφάλι μου σαν ανεμοστρόβιλος. Μικρές, άτακτες, φορτικές. Δεν μπορώ να τις σταματήσω. Δεν μπορώ να τις αγνοήσω. Γίνονται θόρυβος, γίνονται πίεση.
Η μάχη του καφέ και ο ... Μάξιμος
2025-07-03
☕ Η Μάχη του Καφέ: Ένα Έπος Μάνας και Γιου
Σε δύο μήνες, η κόρη μου θα ξεκινήσει γυμνάσιο.
Γράμμα... "σε' μένα"
2025-06-22
Κάποιες σχέσεις δεν μας μεγαλώνουν. Μας μικραίνουν.
Γράμμα σε έναν Βασιλιά που αγάπησα...
2025-05-30
Δεν σε γνώρισα ποτέ, όχι όταν έζησες — κι όμως νιώθω πως σε ξέρω βαθύτερα απ’ όσους σε γνώρισαν από κοντά. Ίσως γιατί δεν χρειάζεται να δει κανείς έναν άνθρωπο με τα μάτια, όταν μπορεί να τον δει με την ψυχή.
Στις ομιχλώδεις κοιλάδες της Βαυαρίας, κάτω από τις σκιασμένες κορυφές των Άλπεων, γεννήθηκε ένας βασιλιάς όχι για να κυβερνήσει με σπαθί ή εξουσία, αλλά για να εμπνεύσει με ευγένεια, οραματισμό και την πιο ακατανίκητη μορφή πίστης: την πίστη στην ομορφιά. Ο Λουδοβίκος Β΄ της Βαυαρίας, ο λεγόμενος “παραμυθένιος βασιλιάς”, δεν ανήκε στο πεδίο της...